Dokter Trekzalf

Hoe DOKTER TREKZALF aan zijn naam kwam
– een waargebeurde geschiedenis uit mijn jeugd in 1957.
knoarts1226

Op mijn zesde levensjaar begon het weer als zo vaak. Mijn rechter oor begon op te spelen met zeurende pijn en stekende scheuten als ik de trap op moest.
Het zou wel weer uitdraaien op acute middenoor ontsteking zoals gewoonlijk.
Vanaf mijn geboorte (was nog geen vier dagen oud) was het een chronische kwaal.
Maar de ervaring leerde mij dat het telkens uitdraaide met het onverdoofd doorprikken van het trommelvlies. Ja, onverdoofd! In de jaren vijftig van de vorige eeuw had men nog geen betrouwbaar narcose middel voor kinderen. Buisjes aanbrengen kon toen nog niet.
Telkens als het begon werd ik bang dat het weer doorgeprikt moest worden. Dat deed zoveel pijn dat ze mij met drie personen in bedwang moesten houden vanaf mijn vierde jaar.
Meestal kon ik het probleem een poosje voor mijn ouders verbergen. Het deed dan minder zeer door mijn hoofd schuin te houden zodat de druk minder was.
Als mijn ouders het niet door hadden werden ze gewoonlijk door luid geschreeuw door mij wakker gemaakt rond de klok van 2 uur ’s nachts.
Dan moesten ze naar het huisadres van de behandelend Kno-arts  racen.
Daar waren mijn ouders en de arts vast niet blij mee.
Toch ben ik heel wat keren achterop de brommer van mijn vader ’s nachts naar de KNO-arts gereden en werd het trommelvlies doorgeprikt met een lange naald.
Soms wist ik mij los te wurmen en trok dan de kijkspiegelstirnspiegel_nach_ziegler_450157_11 van zijn hoofd, waardoor het allemaal nog erger werd. Maar ja, je zal maar voor je leven vechten, althans in mijn optiek op die leeftijd.
Dit deed zo verschrikkelijk pijn dat een kies trekken er een lekker gevoel bij is, als ik het dan toch ergens mee moet vergelijken. Dus negeren was het enige wat mij restte tot het niet langer uit te houden was. Maar mijn moeder herkende  het probleem zo  langzamerhand als het zich weer voordeed.
Zij ging dan met mij direct naar de huisarts.

Toen ik zes werd moest ik zelf naar de huisarts lopen (een fiets had ik nog niet) op de Hoge Gouwe in Gouda. Ja, ik werd al vroeg zelfstandig gemaakt.
De Boer heette die dokter. Hij deed zijn naam eer aan!
Hij was ergens in 1886  geboren en was allang de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd.
Hij had een wachtkamer met een zeer irritante zoemer die pijn deed in je oren.  En zeker als je ook nog oorontsteking had. Het klonk ongeveer zoals het alarm in een onderzeeboot.
Tegenwoordig wordt er op afspraak gewerkt. Vroeger moest je gewoon naar de dokter en je merkte wel wanneer je ooit aan de beurt kwam. Een assistente had hij niet en daardoor duurde het allemaal nog langer. Daarbij kwam ook nog dat je als kind in die tijd gewoon door volwassenen werd genegeerd en gingen dus voor hun beurt. En als je er wat van durfde te zeggen zoals ik, moest je je brutale mond houden of ze zeiden ” jij bent nog jong en hebt veel meer tijd en jonge benen”. Ik voelde me behoorlijk vernederd door die lui.
Dat is de reden als ik het nu nog zie gebeuren dat ik in de bres spring voor zo’n kind.

Ook dit keer ging het zo en niemand die er wat van zei ondanks mijn luide protest.
Dokter De Boer had een werk C.Q. behandelkamer als in een oud kasteel met een rood hoogpolig vloerkleed en een Louis de vijfde bureau. Dracula had er zich wel thuis gevoeld.
Ook bij deze huisarts hadden kinderen niets te vertellen en dat mocht ik dan ook niet.
Wat erg lastig is als je wilt aangeven welke medische klachten je hebt.
Maar hij ging er vanuit dat kinderen daarvoor niet bij machte zijn.
Hij vroeg niet eens of je misschien een briefje van je moeder bij  je had.
Het was ook beter geweest dat mijn moeder er zelf bij was, maar helaas kon ze dit keer niet mee.

Dus die knetterende toeter/zoemer gaat en ik mocht eindelijk naar binnen.
Moest ik terug om te kloppen. Na eerst geklopt te hebben weer de krakende deur open gedaan.
Ergens achterin zat de dokter in het halfdonker zodat ik eerst aan het duister moest wennen voordat ik hem goed kon onderscheiden. Ik wilde naar zijn bureau lopen, maar werd snauwend een halt toegeroepen. “Blijf daar maar staan!” zei hij.
Dus ik bleef bij de deur staan op vijf meter afstand van zijn bureau.
Ik bleef staan en wilde gaan vertellen wat het probleem was.
Maar hij scheen helderziende te zijn en wist al wat ik mankeerde.
Telefoon hadden we in die tijd ook al niet en dus vroeg ik mij af hoe dat kon.
Hij gaf mij zonder een woord te zeggen een grote kartonnen pot.
“TREKZALF” stond er op het deksel.
Ik stond verbouwereerd even later weer op de gang en ging naar huis met mijn geneesmiddel en mijn zieke middenoor.

Mijn moeder zei dat het voor mijn vaak kapot geschaafde knieën wel van pas zou komen en zette de pot in de medicijnkast.
.c03f29496418bab809c437eaa37d8702

Mijn vader zei dat ik de andere dag nog maar weer naar de huisdokter moest en niet mocht terugkomen voordat ik hem duidelijk had gemaakt waarvoor ik kwam.
Hij had makkelijk praten. Hij was geen kind!
Toe riep ik verontwaardigd, “Ik ga nooit meer naar die rot dokter TREKZALF!”

Mijn vader kwam niet meer bij van het lachen, maar een paar uur later lachte hij niet meer toen we alweer bij de Kno-arts waren om half twee ’s nachts.
Zo kwam dokter de Boer dus aan zijn bijnaam!

KLIK OP DEZE TEKST ALS U NOG EEN VERHAALTJE WILT LEZEN

full35015089

Trekzalf op basis van teer om pus uit wonden te trekken.
Werd veel gebruikt bij steenpuisten.
Het is een gitzwarte emulsie welke bijna niet uit je kleren gaat.
(Misschien gebruikte de dokter het zelf ergens anders voor.)

Terug naar het MENU

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren