Geen kleine sufferd!

ALIE
Het is 1965 en ik ben 14 jaar oud.

Mijn vader had mij zijn oude bromfiets gegeven om te leren sleutelen.
Onder andere het afstellen van de ontsteking en dergelijke.
Het was een Kapitein Mobilette, toen nog met een kamzuiger uit 1959.
kaptein-mobylette-1954

Op een dag was ik weer eens aan die bromfiets aan het knutselen en liep mijn favoriete buurmeisje Alie langs. Toen het knapste meisje dat ik kende en was ook nog verliefd op haar.
Ze vond het zo knap van mij dat ik aan een bromfiets kon sleutelen………en ik geloofde haar.
Daardoor totaal afgeleid vergat ik de moer te monteren waarmee het vliegwiel opgesloten wordt. Met een rood hoofd liet ik haar zien hoe hard de motor wel kon draaien en trapte deze aan met het wiel vrij op de standaard en gaf vol gas! Hij ging steeds sneller en sneller!
En het vliegwiel vloog er af op het moment dat het maximum toerental werd bereikt.
U snapt dat de indruk die ik wilde maken dieper werd dan bedoeld.

Het volgende gebeurde:
Het vliegwiel kwam los, bedacht zich even en bleef even op één plek staan draaien en kreeg blijkbaar een idee.
Het ging er plotseling vandoor, klom tegen een aantal muren met veel lawaai. Ging tijdens deze angstige rit door een smal poortje met houten schuren en ging aan het einde de weg op.
Nog vol met energie ging het vliegwiel een bocht om en ramde een paar dure mooi gelakte voordeuren van woonhuizen, raakte hier en daar de belknop even aan en liet wat fraaie veuren achter, bedreigde een paar voetgangers maar besloot dat deze niet interessant waren en mistte ze op een haar na.
Een paar buurvrouwen die open hadden gedaan na het aanbellen, sloegen boos de deur weer dicht. Deze achterlatend besloot het tot leven gekomen vliegwiel een paar melkflessen die daar op de stoep stonden omver te werpen. Een ravage achterlatend ging het weer verder. Schroeide het achterwerk van een hond en ging er als een razende weer vandoor, waarbij de hond eveneens gierend en nog na-rokend er vandoor ging.
Bezocht heel even de bakker, ging direct weer naar buiten, vervolgens bij de groenteboer naar binnen om een banaan te prakken, tikte even een ruit in bij de fietsenmaker (die altijd zeurde dat we bij hem voor de winkel niet mochten voetballen en dan onze bal afpakte, dus die had het verdiend) , gaf een buurjongen een tik (die groter en sterker was dan ik en altijd de baas speelde) , kwam uiteindelijk weer mijn richting uit en rolde toen langzaam voor mijn voeten tot stilstand alwaar hij mij beschuldigend aankijkend langzaam en natrillend ging liggen.
Ik zei tegen de omstanders dat ik het vliegwiel nog nooit had gezien, hem nergens van kende, maar mijn buurmeisje complimenteerde mij op dat moment met de knappe prestatie……

Nadat mijn ouders alle schade hadden geregeld met de benadeelden en ik weer een beetje kon zitten, heeft het vliegwiel zich daarna altijd voorbeeldig gedragen achter de borgmoer.
Mijn vader zei om mij moed in te spreken (na een stevige confrontatie) dat ik tenminste geen kleine sufferd was. Nou dat hielp!

NB,
Mijn verhalen lijken niet geheel op waarheid berust, maar zijn allemaal zo goed als echt gebeurd. Wel iets bloemrijker verteld.

Jacques Mul

KLIK OP DEZE TEKST ALS U NOG EEN VERHAALTJE WILT LEZEN

Bewaren

Bewaren

Bewaren