“HET VERKEERDE BEEN”

  Als u een saai boek wilt lezen bent u hier mooi aan het verkeerde adres!
Koop dan maar een telefoonboek, tuingids met zeldzame zaadjes, creatief met kurk of een belastinggids. Maar als u zich toch zit te vervelen ….

Hier mijn verhaal Het verkeerde been
beam-me-up   
“Beam me up, Scotty!” Zei ik toen ik weer eens lang in de file stond. Ik kon niet voor of achteruit! De motor even uitzetten gaat niet, want zodra je dat doet moet je net weer een stukje opschuiven. Om wakker te blijven luister ik vaak naar keiharde muziek.
Soms ga ik van alles zitten overdenken, maar daarbij val ik dus in slaap.
Dat gebeurde weer eens toen de file muur en muurvast stond zodat de motor voorlopig uit kon. Ik was die dag behoorlijk moe en omdat ik deze keer geen lees of luistermateriaal had meegenomen viel ik na wat gepeins in een diepe slaap. In mijn droom die volgde daalde ik af naar een volkomen onzinnige belevenis. Ik droomde dat ik een teleportatie machine bouwde. Waarschijnlijk droomde ik dit omdat het de ultieme oplossing voor het fileprobleem is. Maar helaas ging het helemaal mis tijdens het teleporteren, want er kwamen steeds meer exemplaren van mijzelf en die waren niet zoals ik. Toen schrok ik heel erg, want er klonk een luid getoeter achter mij. Voor mij was er namelijk een gat gevallen van wel drie meter. We konden dus weer een paar meter vooruit. Toen bedacht ik, “misschien was het een voorspellende droom en heb ik in deze droom werkelijk een nieuw principe bedacht!” Ik begon het idee meteen uit te werken zodra ik thuis was.

Na al het benodigde materiaal besteld te hebben ging ik aan de slag. Het duurde ongeveer vijf weken om de machine te bouwen. Het was een vrij groot apparaat geworden met een zend en een ontvangst afdeling. Nadat er verschillende proeven werden uitgevoerd was de machine klaar.

De machine werkte tijdens de eerste testen prima. Een stuk kaas was mijn eerste slachtoffer welke tot een afstand van vijf meter kon worden geteleporteerd en was eigenlijk nog best te eten. Vijf meter is helaas niet erg ver. Na  weer veel gezwoeg en geëxperimenteer kwam ik toch wat verder. Tot ongeveer 12 meter. Dat is natuurlijk niet genoeg om er werkelijk iets aan te hebben, maar ik dacht dat het principe later wel verbeterd zou kunnen worden. Eerst moest ik publiekelijk aantonen dat teleportatie  geen sciencefiction meer was. Als  uitvinder en bediener van de machine kon ik er zelf natuurlijk niet in. Als er verder niemand zou durven, zou ik ook nooit te weten komen of levende wezens geteleporteerd kunnen worden. U zult misschien denken “wat kan er nu mis gaan?” U moet weten dat er zeer grote risico’s aan teleportatie zitten.

Het is met name risicovol doordat de ruimte waar je in terecht komt, volkomen vrij moet zijn van atomen welke niet van jou zijn. Eigenlijk luchtledig, maar dat is helaas niet uitvoerbaar. Waarom? Je zou aan de overkant bijvoorbeeld een vuiltje in je oog kunnen hebben als dat in de ontvangstruimte zou zweven op dat moment. Dat is natuurlijk zo erg nog niet, maar je zou ook kunnen verschijnen met één oog in het midden van je hoofd en het andere oog boven je oor als je niet goed stil staat tijdens het verzenden. Je boventanden zouden plotseling je ondertanden kunnen worden. Een oorbel verschijnt in je oor, wat raar is, want je houdt helemaal niet van oorbellen, zeker niet van die plastic dingen….. Ook bestaat de kans dat je niet als jezelf aan de andere kant uit de machine stapt. Je eigen structuur wordt immers afgebroken om elders weer opgebouwd te worden? Ben jij het dan of is het een kopie van jou, en zit er dan wel een ziel in? En waar ben je zelf dan ineens gebleven? Geen flauw idee wat er tijdens een teleportatie gebeurt. Ga je via een andere dimensie voordat je aan de overkant bent? Kijk, dat zijn natuurlijk wel vragen waar nog niemand het antwoord op weet.

Omdat ik toch vreselijk benieuwd was of het zou werken, nam ik het risico en zette ik de machine klaar om te zien of er misschien iemand als eerste  in zou durven. Uiteindelijk zijn er toch nog een flink aantal mensen, puur uit nieuwsgierigheid en sensatie, gekomen. En natuurlijk om te zien wie die gek was welke dacht dat het zou werken. Ze dachten vast dat het wel lachen zou worden met zo’n idioot.

Om de toeschouwers te overtuigen dat er geen bedrog in het spel was had ik de zender aan de rand van een brede sloot gezet en de ontvangstruimte aan de overkant van de sloot. Mijn vrouw werd na heel veel overtuigingskracht mijnerzijds uiteindelijk vrijwilligster. Ik dacht, dat als mijn eigen vrouw er aan de andere kant normaal uitkomt, denken de mensen  “het moet haast wel  een betrouwbaar apparaat zijn” en ook de machine in durven. Tenminste, de mensen welke mijn vrouw niet kennen natuurlijk. Toen ze het zenderkamertje binnenging gebeurde er eerst een poosje helemaal niets, ik was al bang dat er een defect was opgetreden, maar toen klonk er plots een luid geknetter en verscheen zij aan de overkant in de ontvanger. Ze stapte meteen naar buiten. Dit was de tweede grote stap na de stap op de maan voor de mensheid, maar een kleine stap voor mijn vrouw. Helaas werkte deze machine maar in één richting en moest ze daarom een flink stuk omlopen om haar verhaal te kunnen doen. Wij konden toen gelijk even controleren of ze wel echt helemaal in orde was en geen kopie van zichzelf of een tweeling zus. Zo op het oog was alles in orde. Het enige waar ze last van had was iets van duizeligheid, maar dat kon ook van de spanning komen. Wat mij opviel was dat ze toch niet helemaal normaal praatte. Een klein beetje alsof ze aan de wiet had gezeten. Ook had ze een opvallend vage grijns op haar gezicht. Normaal praten deed ze al vaker niet, dat was voor mij dus wel normaal. Doorgaans op zaterdag (en soms met kerstmis), had ze ook al zo’n vage grijns op haar gezicht. Dus wat dat betreft ging ik er maar vanuit dat alles in orde was. Trouwens voor mij zou het allemaal toch niet veel uitmaken of alles in orde was op dat moment. Dat zagen we later dan wel weer. Het resultaat was dat anderen er nu ook in durfden. Nadat ik verklaard had dat ze geheel ongeschonden was geteleporteerd kwamen er plots heel veel gegadigden die het ook wilden proberen. Maar ik wilde voorlopig nog geen risico met andere mensen nemen en zei ik dat de demonstratie was afgelopen. Maar ze drongen zo sterk aan dat ik niet meer kon blijven weigeren. “OKÉ, OKÉ“, zei ik toen, “maar niet gratis”, want ik had tenslotte flink wat onkosten gemaakt om deze machine te bouwen. De meeste mensen wilden ondanks de hoge prijs het experiment ondergaan. Ze moesten nog wel wat geduld hebben. Eerst wilde ik namelijk nog het een en ander verbeteren aan de machine en sprak af dat ze op een later tijdstip terug zouden komen.

Na een paar dagen was het in het plaatselijk nieuws bekend geworden en waren er nog veel meer gegadigden dan tijdens de demonstratie. Ze stonden in rijen te wachten zoals op de Efteling met rondloophekken en bordjes met, “vanaf hier is het nog een week wachten”, enz.

Natuurlijk had ik intussen wel een contract laten opstellen via een notaris, om door de gegadigden te laten tekenen. Dat was nodig om mijn risico’s af te dekken als er eventueel toch slachtoffers mochten vallen wanneer er iets door de machine mis zou gaan. Het moest helemaal op eigen risico gebeuren en men moest geheimhouding beloven op straffe van een zeer hoge geldboete of vijf keer opdrukken als men iets onthulde over de werking van de machine die zij tijdens de overtocht zouden waarnemen. Ik had namelijk nog geen octrooi aangevraagd op deze machine. Je kunt natuurlijk alles verwachten van een concept dat nooit eerder is getest dan die ene keer met mijn vrouw en dat stukkie kaas! Ik had er daarom heel veel clausules ingezet, zoals de antizeurclausule tegen  achteraf gezeur en ook nog heel veel kleine letters die bijna onleesbaar waren zoals dat in elk goed contract hoort. Deze konden dan ook gevoeglijk worden overgeslagen tijdens het lezen omdat het toch onbegrijpelijke taal is die niemand wat zegt. Sommige mensen wilden het contract niet tekenen. Echt belachelijk vonden ze het contract. Tegen die mensen zei ik om te benadrukken dat ik geen enkel risico kon uitsluiten…. “En dan nog is wat! Wat zou er kunnen gebeuren als  onderdelen niet juist zijn teruggeplaatst na reconstructie van een lichaam?”
Hoezo? Oh, u wilt voorbeelden?

Nou, stel dat er iemand aan de overkant komt die van alles mankeert ja? Iemand zou de ontvanger uit kunnen komen met een oog in het achterhoofd, of een geslachtsdeel onder de kin, of een omgekeerde bips. Ja, wat dan? Of met een neus boven het achterwerk zodat het de hele dag naar poep ruikt….ja, hoe los ik dat dan weer op? Of er zit bij een mevrouw altijd al een grote wrat op haar rechter bil die nu plotseling links op haar kin zit. Ik zou dan hoge kosten moeten maken om deze wrat operatief terug op de bil te laten plaatsen. Wie gaat dat dan betalen? Ik niet! Het kan ook nog eens dat iemands gedrag totaal verandert, dat iemand uit de machine komt en als een idioot begint te schreeuwen alsof je hem of haar wat hebt aangedaan en/of opgelicht. Hoe leg ik dat dan weer uit? Of  iemand wil lachen en begint in plaats daarvan te huilen? Kan ook toch?

Wat nog meer? nou…. andere omkeringen zijn ook nog mogelijk. Bijvoorbeeld dat je eigenlijk niet meer weet wat de ander wil zeggen omdat deze alles omgekeerd of achterstevoren zegt. Dan wordt communiceren weer heel lastig ja? Wie betaalt dan de psychiater of een leraar Algemeen beschaafd Nederlands omgekeerde taal?
Wat ik ook kan bedenken is dat iemands benen worden omgekeerd, zodat men alleen nog achterwaarts kan lopen of nog erger dat het goede been naar voren wil en het verkeerde been naar achter. Dan kun je alleen nog rondjes lopen en kom je nergens!
Wat nog meer? Hoezo “wat nog meer!”  Bedenk zelf ook eens een probleem ja! Een dame in het gezelschap zei nog ” ik heb helemaal geen wrat op mijn bil “, maar die opmerking negeerde ik.

Na ondertekening gingen de eerste mensen de machine in en allen kwamen er aan de andere kant uit zonder problemen. Behalve dan die duizeligheid en de al bekende zeer vreemde grijns op het gezicht mankeerden ze praktisch geen van allen iets. De meesten waren zeer enthousiast en bejubelden deze ervaring. Ze riepen “GEWELDIG!” Maar helaas, sommige mensen die uit de machine kwamen waren ietwat afwijkend zo leek het mij. Ze keken bijvoorbeeld als een boer met kiespijn. Anderen waren overdreven vrolijk. Ja moesten zelfs wat schaterlachen. Weer anderen waren verdrietig als ze tevoorschijn kwamen. Of dat nu kwam door het geld dat ze er voor betaalden of door het transport zelf weet ik niet zeker.
Achteraf gezien ben ik helaas toch bang dat bij een paar mensen het gedrag een tikkeltje werd aangetast. Het meest opvallend was de boze meneer die op mij afkwam en brullend zijn geld terug eiste, onderwijl stuurloos zwaaiende met gebalde vuisten. Het sloeg echt werkelijk nergens op! Gelukkig waren er een paar mensen die hem vasthielden, anders had ik wellicht enig letsel opgelopen. Ik bood hem mijn excuses aan en om beleefd te zijn zei ik dat hij nog een keer gratis mocht om het weer terug te draaien. Ja , je kunt het toch proberen? Hij riep dat ik de pot op kon. Ik probeerde hem alsnog te bewegen nog een keer de machine in te gaan maar hij liep ziedend weg!  Ha! Nou ja zeg! Toen zei ik tegen de omstanders, “Je moet er wel even rekening mee houden dat deze meneer alles omkeert”. Kijk eens, hoe blij deze man nu eigenlijk is die daar zo boos wegloopt…… Wie volgt?”

teleportatiemachine

Wat er met de machine is gebeurd?
Nou, er waren veel brieven en telefoontjes gekomen van mensen die de machine ook wilden bouwen en mij zelfs geld boden.  Helaas is het na dit experiment niet meer gelukt dingen of mensen te teleporteren. Waarom weet ik nog steeds niet. Zou het kunnen dat er een kwantumdeeltje per ongeluk zijn werk deed? In de machine terechtgekomen tijdens de eerste bouw? Dat er voor zorgde dat het ook echt werkte?
Ooit zal teleportatie de normaalste zaak van de wereld zijn. In China doen ze er al experimenten mee. Zie deze video: https://www.vpro.nl/programmas/the-mind-of-the-universe/kijk/afleveringen/2017/veroveraar.html
Uiteindelijk is het apparaat op de schroothoop beland, samen met mijn hoop om snel rijk te worden.

  Jacques Mul  schreef dit verhaal in 2005 en werd in 2018 aangepast.
Was het nu waar of niet dat ik deze machine echt kon laten werken?
Mocht ik ooit spoorloos verdwijnen, dan weet u het antwoord!
P.s. Er is op deze pagina een geheime ontwerptekening verstopt!

KLIK OP DEZE TEKST ALS U NOG EEN VERHAALTJE WILT LEZEN

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren