“HET VERKEERDE BEEN”

Als u een saai boek wilt lezen bent u hier mooi aan het verkeerde adres!
Koop dan maar een telefoonboek, tuingids met zeldzame zaadjes, voetbalboek, creatief met kurk of een belastinggids. Maar als u zich toch zit te vervelen ….
Hier mijn verhaal Het verkeerde been
beam-me-up
Was het nu wel echt of niet?
Misschien kunt u dat beter zelf beoordelen…
Dit is wat er gebeurde…

Beam me up, Scotty!” Zei ik toen ik weer eens heel lang in de file stond.
Ik kon weer eens niet voor of achteruit!
De motor even uitzetten gaat niet, want zodra je dat doet moet je net weer een stukje opschuiven.
Om wakker te blijven luister ik vaak naar keiharde muziek.
Soms ga ik van alles zitten overdenken, maar daarbij val ik dus in slaap.
Dat gebeurde weer eens toen de file muur en muurvast stond zodat
de motor uit kon voor een poos.
Ik was die dag behoorlijk moe na het werk en omdat ik deze keer geen lees of luistermateriaal had meegenomen viel ik na wat gepeins in een diepe slaap.
In mijn droom die volgde daalde ik af naar een volkomen onzinnige belevenis.

Ik droomde dat ik een teleportatie machine bouwde. Waarschijnlijk droomde ik dit omdat het
de ultieme oplossing voor het fileprobleem is.
Maar helaas ging het helemaal mis met de machine tijdens het teleporteren, want er kwamen steeds meer exemplaren van mijzelf en die waren niet zoals ik. Toen schrok ik heel erg want er klonk een luid getoeter achter mij. Er was voor mij een gat gevallen van wel drie meter. We konden dus weer een paar meter vooruit.
Toen bedacht ik, “misschien was dit een voorspellende droom en heb ik in deze droom
werkelijk een nieuw principe ontdekt!” en begon het idee uit te werken op papier zodra ik thuis kwam.

Na al het benodigde materiaal besteld te hebben ging ik meteen aan de slag.
Na verschillende testen te hebben uitgevoerd, was de machine klaar voor de test.
Het was een nogal groot apparaat geworden met een zend en een ontvangst afdeling.
De machine werkte tijdens de eerste testen prima. Een stuk kaas was mijn eerste slachtoffer welke tot een afstand van vijf meter kon worden geteleporteerd en was nog best te eten. Vijf meter was niet erg ver.
Na veel gezwoeg en geëxperimenteer kwam ik toch wat verder. Tot ongeveer 12 meter.
Dat is natuurlijk niet genoeg om er werkelijk iets aan te hebben, maar ja, ik dacht dat het principe wel verbeterd zou kunnen worden. Eerst moest ik aantonen dat teleportatie geen sciencefiction meer was.
Als  uitvinder en bediener van de machine kon ik er zelf natuurlijk niet in.
En als niemand anders zou durven, zou het een totaal nutteloze uitvinding geworden zijn.
Er zitten als levend wezen grote risico’s aan vermoedde ik.
Het was in feite natuurlijk wel een beetje riskant, want de ruimte waar je in terecht komt moet volkomen vrij zijn van atomen welke niet van jou zijn. Eigenlijk luchtledig, maar dat vond ik nog riskanter.
Ik heb eens bedacht wat er allemaal mis kan gaan tijdens het materialiseren aan de overkant.
Je zou aan de overkant bijvoorbeeld een vuiltje in je oog kunnen hebben als dat in de ontvangstruimte zou zweven op dat moment.
Je zou ook kunnen verschijnen met één oog in het midden van je hoofd en het andere oog naast je oor als je niet goed stil staat tijdens het verzenden.
Je boventanden zouden plotseling je ondertanden geworden kunnen zijn.
Of een oorbel in je oor die je normaliter nooit zou dragen, zeker niet van die plastic dingen….. Geen idee wat er in de tussentijd of andere dimensie gebeurt.
Ook bestaat de kans dat je niet als jezelf aan de andere kant uit de machine stapt. Want je eigen structuur wordt immers afgebroken om elders weer opgebouwd te worden?
Ben jij het dan of is het een kopie van jou en zit er wel een ziel in? En waar ben je zelf dan ineens gebleven?
Kijk, dat zijn natuurlijk wel vragen waar nog niemand het antwoord op weet.

Omdat ik vreselijk benieuwd was of het zou werken, nam ik toch het risico en zette ik de machine klaar om te zien of er iemand in zou durven.
Uiteindelijk zijn er toch nog een flink aantal mensen, puur uit nieuwsgierigheid en sensatie, gekomen. En natuurlijk om te zien welke gek dacht dat hij werkelijk iets had uitgevonden en wat waarschijnlijk toch niet zou werken. Maar wel lachen natuurlijk!
Om de toeschouwers te overtuigen dat er geen bedrog in het spel was had ik de zender aan de rand van een brede sloot gezet en de ontvangstruimte aan de overkant van de sloot.
Mijn vrouw werd na heel veel overtuigingskracht mijnerzijds uiteindelijk vrijwilligster.
Ik dacht, dat als mijn eigen vrouw er aan de andere kant normaal uitkomt, denken de mensen  “het moet haast wel  een betrouwbaar apparaat zijn” en ook de machine in durven.
Toen ze het zenderkamertje binnenging gebeurde er eerst een poosje helemaal niets, ik was al bang dat er een defect was opgetreden, maar toen klonk er plots een luid geknetter en verscheen zij aan de overkant uit de ontvanger.
Dit was de tweede grote stap voor de mensheid, maar een kleine stap voor mijn vrouw.
Helaas werkte deze machine maar in één richting en moest ze daarom een flink stuk omlopen om haar verhaal te kunnen doen.
Wij konden toen gelijk even controleren of ze wel echt helemaal in orde was en geen kopie van zichzelf of een tweeling zus. Zo op het oog was alles in orde.
Het enige waar ze last van had was iets van duizeligheid, maar dat kon ook van de spanning komen. Wat mij opviel was dat ze toch niet helemaal normaal praatte. Een klein beetje alsof ze aan de wiet had gezeten of zo. Ook had ze een opvallend vage grijns op haar gezicht.
Normaal praten deed ze vaker niet, dus dat was voor mij wel normaal. Doorgaans op zaterdag (en soms met kerstmis), had ze ook al zo’n vage grijns op haar gezicht. Dus wat dat betreft ging ik er vanuit dat alles in orde was.
Trouwens voor mij zou het allemaal toch niet veel uitmaken of alles in orde was op dat moment. Dat zagen we later dan wel weer.
Nadat ik verklaard had dat ze geheel ongeschonden was geteleporteerd kwamen er plots heel veel gegadigden die het ook wilden proberen.
Maar ik wilde voorlopig geen risico met andere mensen nemen en daarom zei ik dat de demonstratie was afgelopen.
Maar ze drongen zo sterk aan dat ik niet meer kon blijven weigeren.
OKÉ“, zei ik toen, “maar niet voor niets”, want ik had tenslotte flink wat onkosten gemaakt om deze machine te bouwen.
De meeste mensen wilden ondanks de hoge prijs het experiment ondergaan. Ze moesten nog wel wat geduld hebben.
Eerst wilde ik namelijk nog het een en ander veranderen aan de machine en sprak af dat ze op een later tijdstip terug zouden komen.

Na een paar dagen was het in het plaatselijk nieuws bekend geworden en waren er nog veel meer gegadigden dan tijdens de demonstratie. Ze stonden in rijen klaar zoals op de Efteling met rondloophekken en bordjes met vanaf hier is het nog een week wachten enz.
Natuurlijk had ik intussen wel een contract laten opstellen via een notaris, om door de gegadigden getekend te laten worden.
Dat was nodig om mijn risico’s te dekken als er eventueel toch slachtoffers mochten vallen wanneer er iets door de machine mis zou gaan.
Het moest helemaal op eigen risico gebeuren en men moest geheimhouding beloven op straffe van een zeer hoge geldboete of vijf keer opdrukken als men iets onthulde over de werking van de machine die zij tijdens de overtocht zouden ontdekken. Ik had ook namelijk nog geen octrooi aangevraagd op deze machine.
Je kunt natuurlijk alles verwachten van een concept dat nooit eerder is getest dan die keer met mijn vrouw en een stukkie kaas!
Ik had er daarom heel veel clausules ingezet, net als de antizeurclausule tegen  achteraf gezeur en ook nog heel veel kleine letters die bijna onleesbaar waren zoals dat in elk goed contract thuis hoort.
Deze konden dan ook gevoeglijk worden overgeslagen tijdens het lezen omdat het toch onbegrijpelijke taal is die niemand wat zegt.
Sommige mensen wilden het contract niet tekenen. Echt belachelijk vonden ze het contract. Tegen die mensen zei ik…. En dan nog wat! Wat zou er kunnen gebeuren als  onderdelen niet juist zijn teruggeplaatst na reconstructie van een lichaam?
Ja, stel dat er iemand aan de overkant kwam die van alles mankeerde?
Iemand zou de ontvanger uit kunnen komen met een oog in het achterhoofd, of een geslachtsdeel onder de kin of een omgekeerde bips. Ja, wat dan?
Met de neus boven het achterwerk zodat het de hele dag naar poep ruikt….ja, hoe los je dat dan weer op?
Of er zit bij haar altijd al een grote wrat op haar rechter bil die nu plotseling links op haar kin zit. Je zou dan hoge kosten moeten maken om deze wrat operatief terug op de bil te laten plaatsen. Wie gaat dat dan betalen?
Het kan ook nog dat iemands gedrag totaal zou verandert. Dat iemand uit de machine komt en als een idioot begint te schreeuwen. Alsof je hem of haar wat hebt aangedaan en/of opgelicht. Hoe leg je dat dan weer uit?
Of dat iemand wil lachen en in plaats daarvan begint te huilen? Kan ook toch?
Andere omkeringen zijn ook nog mogelijk. Dat je eigenlijk niet meer weet wat de ander wil zeggen omdat deze alles omkeert of achterstevoren zegt. Dan wordt communiceren weer heel lastig ja? Wie betaalt de psychiater of een leraar Algemeen beschaafd Nederlands omgekeerde taal? Of bedenk zelf eens zelf een probleem ja?
Een dame in het gezelschap zei nog ” ik heb helemaal geen wrat op mijn bil”, maar die opmerking negeerde ik.

Na ondertekening gingen de eerste mensen de machine in en allen kwamen er aan de andere kant uit zonder problemen.
Behalve dan die duizeligheid en de al bekende zeer vreemde grijns op het gezicht mankeerden ze praktisch geen van allen iets.
De meesten waren zeer enthousiast en bejubelden deze ervaring. Ze riepen “GEWELDIG!”
Maar helaas, sommige mensen die uit de machine kwamen waren ietwat afwijkend leek mij. Ze keken bijvoorbeeld als een boer met kiespijn.
Anderen waren overdreven vrolijk. Ja moesten zelfs wat schaterlachen.
Weer anderen waren verdrietig als ze tevoorschijn kwamen. Of dat nu kwam door het geld dat ze er voor betaalden of door het transport zelf weet ik niet zeker.

Achteraf gezien ben ik helaas toch bang dat bij een paar mensen het gedrag een tikkeltje werd aangetast.
Het meest opvallend was de boze meneer die op mij afkwam en brullend zijn geld terug eiste, onderwijl stuurloos zwaaiende met gebalde vuisten. Het sloeg echt werkelijk nergens op!
Gelukkig waren er een paar mensen die hem vasthielden, anders had ik wellicht enig letsel opgelopen.
Ik bood hem mijn excuses aan om beleefd te zijn en zei dat hij nog een keer gratis mocht om het weer terug te draaien.
Ja , je kunt het toch proberen? Hij riep dat ik de pot op kon.
Ik probeerde hem alsnog te bewegen nog een keer de machine in te gaan maar hij liep ziedend weg!  Ha! Nou ja zeg!

Toen zei ik tegen de omstanders, “Je moet er wel even rekening mee houden dat deze meneer alles omkeert”.
Kijk eens, hoe blij deze man nu eigenlijk is die daar zo boos wegloopt…… Wie volgt?”teleportatiemachine

Wat er met de machine is gebeurd?
Nou, er waren veel brieven en telefoonjes gekomen van mensen die de machine ook wilden bouwen en mij zelfs geld boden.  Helaas is na dit experiment niet meer gelukt dingen of mensen te teleporteren. Waarom weet ik nog steeds niet. Waarschijnlijk is er iets wat per ongeluk in de machine was terechtgekomen tijdens de eerste opbouw dat er voor zorgde dat het ook echt werkte. Uiteindelijk is het apparaat op de schroothoop beland, samen met mijn hoop om snel rijk te worden.

  Ontsproten aan het ietwat inferieure brein van Jacques Mul in 2005

P.s. Er is op deze pagina een geheime ontwerptekening verstopt!

KLIK OP DEZE TEKST ALS U NOG EEN VERHAALTJE WILT LEZEN

 

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren