DOKTER Thomas Richard Ekzalluff

Dokter Thomas Richard Ekzalluff

Dokter Thomas was een huisarts in de 70er jaren van de 20e eeuw.
Zijn bijnaam was dokter Trekzalf en die deed hem eer aan, want voor alles had hij wel een zalfje.
Ook deze dag smeerde hij er weer op los.

De wachtkamer zat al helemaal vol toen hij met zijn gezicht afgewend langs zijn patiënten naar de spreekkamer liep.
Zuster Miepie zei een tikje aangebrand, “goedemiddag dokter”.
De vrouw van Dokter Thomas had zich verslapen, dus het was haar schuld dat hij  te laat op zijn praktijk was.
Hij trok zijn doktersjas aan en zei “laat de eerste patiënt maar binnen. Ik hoop niet dat het  zo’n hypochonder is, want dat kan ik er vandaag niet bij hebben”.

Gelukkig viel het achteraf allemaal wel mee, ondanks dat het een drukke dag was geweest.
Toch was zijn humeur  er niet beter op geworden, want er waren er een paar onmogelijk lastige patiënten bij geweest.
Eentje dacht zelfs dat de dokter kon toveren, wan die wilde zijn geslachtsdeel in lengte te laten verdubbelen. Helaas moest hij deze teleurstellen met de mededeling dat het een verloren zaak was met zijn geval.
De laatste patiënt was een dame van middelbare leeftijd en een heel bijzonder geval.
“Wat kan ik voor u doen”, vroeg hij toen ze was gaan zitten.
“Ach dokter Trekzallef, ik heb zo’n last van mijn vagina. Ik ben namelijk een beetje naar boven uitgescheurd toen ik een gevalletje uit een speciaalzaak voor massagestaven uitprobeerde”.
“Ach zo”” , zei de dokter.  Vertelt u eens wat ik er aan kan doen.
Ja,ja,  een dokter maakt wat mee!

” Nou, ik kan het wel even laten zien hoor”, zei de dame. ” Ik heb er overlangs een brede pleister opgedaan”.
” Oh, nou, eh, dat hoeft niet  hoor….maar hielp het niet?” vroeg de dokter.
“Ja dat wel, maar  het is zo lastig met plassen en ik daarom moest ik er ook nog een gaatje in prikken met een schaar” antwoordde de dame.  En dat ging  niet goed? vroeg de dokter.
“Ach, dat lukte wel, dat is het niet, maar die pleister wil ik er nu  eigenlijk helemaal van af hebben, maar ik krijg dat kreng niet los”.

“Nou laat dan maar eens zien dan”, zei de dokter.
De dokter schrok wel een beetje toen ze haar broek uit trok, want ze had daar onder een heel woud van haar en daaroverheen een enorm brede pleister.
Dokter Trekzalf keek er nog eens naar…trok een beetje aan de rand van de pleister met een tang.  Maar inderdaad de pleister zat muurvast.
Hij zei, “daar is maar één remedie voor. Wat dan wel dokter? vroeg ze.  Maar voor ze  antwoord kreeg had hij het reeds gedaan.
Hij trok met een ruk, terwijl hij het woord ook uitsprak, de pleister eraf.  “RUK!” En met een luide schreeuw van de dame was de pleister verdwenen, met een boog linea recta met haar en al de prullenmand in.

De dokter zei, “Zohee”  “En nu nog effe een kluit zalf er op en klaar”.
De dame verliet kreunend en met kromme benen de behandelkamer.

” Zo Klaar is Kees” zei hij tegen de zuster, trok zijn jas aan en ging naar huis.
Tegen de zuster zei hij nog voor hij de deur uit ging,  “ zet voor morgen de zalf al maar vast klaar en zorg dat de schoonmaker welke straks komt, nog even de prullenmanden leegt. Die zit helemaal vol na die dame.
Ze gaf het door toen de schoonmaker binnenkwam en ging zelf ook naar huis.
Een poosje later ging de schoonmaker de prullenmand legen en maar goed dat hij  eerst even in de mand keek, want hij zag iets waar hij al jaren naar op zoek was geweest. Iets wat  eigenlijk altijd te duur was geweest om aan te schaffen.
Jawel! Een geweldig, prachtig en in de juiste kleur zijnde, met krullen, een goed passend toupet!  Gemaakt van echt mensenhaar ook nog.

Hij zette hem op zijn volledig kale hoofd en de pruik bleef mede door de pleister meteen op zijn plek zitten.  Alsof deze speciaal voor hem gemaakt was.
“Dat is nog eens vakwerk”  dacht hij toen hij in de spiegel keek, “en dat gooien ze zomaar weg?”

Toen hij blij thuis kwam kreeg hij van zijn vrouw ook nog eens een groot compliment.
“Het staat je beeldig” zei ze. Wat ben je  knap nu! En wat leuk een scheiding in het midden!

Toen ze hem van dichtbij bekeek zei ze al snuivend “ je moet hem wel even in de wasmachine doen hoor, hij ruikt niet echt fris meer”.

Jaha, zo zie je maar weer….
Voor de één een kale muts, is de ander van nuts!

 

Scrol omlaag voor strange and beautiful things