De Wisselbeker

De Wisselbeker
Vanaf mijn zesde jaar zat ik al op turnen terwijl mijn vriendjes allemaal op voetbal zaten.
Maar ik was nu eenmaal verzot op deze acrobatiek. Deed niets liever dan springen, duikelen en op mijn handen lopen.
Veertien jaar was ik toen ik mijn eerste turnwedstrijd won.
Vol trots ging ik naar huis met mijn wisselbeker met daarop de tekst dat ik de beste turner was van Gouda en omstreken en de 1e prijs had gewonnen.
Mijn eigen naam stond er in gegraveerd. Helemaal te gek!
Deze beker moest je helaas wel drie keer achtereen winnen om permanent eigenaar van de beker te kunnen worden.

Die beker wilde ik maar wat graag houden en deed dus erg mijn best op de turnvereniging om de beste te blijven.
De beker werd keurig in de originele doos met beschermend papier bewaard totdat deze na drie keer winnen mijn eigendom zou kunnen worden.
Ik oefende het hele jaar door elke week heel erg hard en het er opvolgende jaar won ik hem weer. Nu nog maar één keer! Dan was ie van mij.
Dus daarna weer een jaar keihard getraind. Met als extra heel veel zwemmen en hardlopen voor de conditie.

Ondertussen gebeurde er in het derde trainingsjaar iets ergs met de wisselbeker.
Maar daar kwam ik helaas net te laat achter…. Het zit namelijk zo!
Ik had twee broers en een zus thuis en ben zelf de oudste van de vier.
Wat heeft dat er nou mee te maken zou je zeggen?
Wel… we hadden soms wel eens een beetje onenigheid onder elkaar, zoals wel vaker voorkomt tussen broers en zussen.
Er werd weinig vergeten als iemand iets vernielde wat niet van haar of hem was.
Je kon er dan eigenlijk op rekenen dat ter iets werd terug gedaan met jouw spulletjes.
Je kon er helemaal verzekerd van zijn als iemand het echt te bond maakte en dat had ik blijkbaar gedaan.
Wat dat met de prijsbeker te maken had zal ik u vertellen.

Mijn jongere broer had een prachtige metalen hijskraanwagen gekregen voor zijn verjaardag. Je weet wel zo’n grote metalen hijskraan met echte kettingen en dat alles ook nog echt werkt. Veel techniek dus.
Omdat ik in die tijd (en nu nog wel eigenlijk)  heel graag wilde weten hoe alles werkt van binnen, heb ik geprobeerd door dingetjes te demonteren, achter de werking te komen van het mechaniek.
Ik durfde dat wel te doen omdat ik het meestal wel voor elkaar kreeg het weer werkend in elkaar te zetten.
Als zesjarige al sloopte ik zo mijn blikken autootjes met een theelepeltje en zette ze ook zo weer in elkaar.
Het was uiteraard helemaal niet mijn bedoeling dit stuk prachtige stuk techniek kapot te maken.

Achter de werking ben ik helaas nooit gekomen.
Na het demonteren zag ik nog steeds niet hoe het ding nu precies werkte.
Teleurgesteld zette ik de kraanwagen weer in elkaar.
Maar toen deden bepaalde  dingen het ineens niet zo goed meer.
Nog heel lang zitten prutsen om alles toch weer goed werkend te krijgen, maar het werd er niet beter op omdat ik niet doorhad hoe het moest.
Nog  eens uit elkaar geschroefd, het werd er alweer niet beter op.
Het mechaniek werkte op een gegeven moment helemaal niet meer.
Het was mij dan ook een raadsel hoe het Überhaupt ooit had kunnen werken .
Uiteindelijk is het mij nog gelukt het geheel er op afstand uit te laten zien zoals het er oorspronkelijk uit had gezien.
Daarna teruggezet op de oude plaats in de voorkamer bij de rest van zijn speeltuig in de hoop dat hij het niet zou merken.

Mijn broer had na weken nog steeds niet gemerkt dat het apparaat het niet meer deed omdat hij er weinig mee speelde en ik was het al bijna vergeten.
Totdat Oom Henk op visite kwam en deze hem vroeg de machine eens te demonstreren. Trots vertelde mijn broer hem wat er allemaal mee kon.
Het zweet brak mij uit en sloop geruisloos de kamer uit.
Even later werd ik geroepen om er even bij te komen. Dus met een rood bezweet hoofd keek ik zo onschuldig mogelijk en vroeg wat er was. Oom Henk vroeg mij mijn broer even uit te leggen hoe het mechaniek ook al weer werkte. Hij zei, “ik denk dat je broertje vergeten is hoe het moet, doe jij het hem eens voor?”
Ik snapte niet waarom hij mij meteen verdacht van deze (mis)daad.
Toen moest ik het el opbiechten.
Mijn woedende broer zou nog wel wraak nemen dacht ik, hoewel mijn vader hem waarschuwde dat vooral niet te doen, want hij zou zelf passende maatregelen nemen.
Even later zag ik mijn oom die tegen lijfstraffen was zachtjes met hem praten. Zelf was hij namelijk ook helemaal niet handig met techniek en vond het best wel sneu voor mij en mijn broer.
Daardoor kwam ik er vanaf met een taakstraf, drie weken de vaat wassen.

Toen kwam de dag van de wedstrijd en haalde ik de wisselbeker tevoorschijn.
Hij zat nog keurig in de doos met papier verpakt en ik leverde hem ook zo in voordat de wedstrijd begon.

Het turnen ging fantastisch en had zoals de jaren ervoor weer de meeste punten verdiend.
Kat int bakkie dacht ik.
Maar toen kwam de uitslag. Ik bleek tweede te zijn geworden!
Toen ik wilde weten hoe dat kon, want ik had de meeste puntenn weer behaald.
Mij werd toen fijn uitgelegd dat de zoon van de voorzitter en tevens jurylid een voordeelregel had toegepast voor zijn zoon.
De knaap die eigenlijk tweede moest worden (voor de derde keer).
Ik begreep er nog steeds niets van. Hoe kan dat nou vroeg ik. Ik heb toch de meeste punten?
Ja, maar je rivaal heeft een wond aan zijn knie. Zie de grote pleister, dus eigenlijk een handicap en toch nog bijna evenveel punten als jij.
Hij heeft gewonnen dankzij deze speciale en eervolle prestatie.
En daarbij komt nog dat hij alle jaren tweede werd en is hem deze plaats nu extra gegund. Inderdaad dacht ik. Mijn vader zit helaas niet in de jury.

Dus ik zeg nog, heeft het soms te maken met dat hij de zoon van de voorzitter is? Want ik was hartstikke kwaad natuurlijk.
Maar achteraf denk ik dat doordat de vereniging met een laag budget te kampen had, zij de beker in het spel wilden houden en zo geld uitsparen voor een nieuwe beker.
Dus twee vliegen in 1 klap.
Maar bij nader inzien hadden ze de moeite kunnen besparen, want even later kwam de beker uit de doos.
Je had de verbaasde gezichten moeten zien van de voorzitter, zijn zoon, het publiek en van mij.
De beker werd voorzichtig uit het beschermende papier gerold en…. er klonken toen
ohoooh en ach geluiden uit de zaal.
Van achter uit de zaal zag ik iemand die zat te gniffelen en te  gegiechelen……
Eigenlijk vond ik het zelf ook wel een juiste oplossing van het probleem.

Nu even wat er uit de doos tevoorschijn kwam….,

Het bleek dat de prijsbeker een beetje was… hoe zal ik het zeggen..veranderd?
Hij had plotseling in plaats van een mooie zilveren kelk met inscriptie, een leeg groenteblikje met roest er nog aan en waar doperwten in had gezeten volgens het etiket. Het had nog wel de originele voet met mijn naam er op.
Nog heel knap gemaakt zag ik snel, alsof mijn broer hulp heeft gehad……Oom Henk? Mijn vader? Ze hadden er waarschijnlijk niet op gerekend dat de prijs naar een ander zou gaan.

Ben daarna wel wat anders gaan doen dan turnen. Wel jammer van mijn turn-carrière achteraf, maar zo gaat dat.

Afijn, de turnvereniging is toch maar gaan sparen voor een nieuwe beker en zagen zij voortaan af van wisselbekers.
De club werd twee jaar later opgeheven. Ik weet niet waarom……

De groeten aan alle besturen van sportverenigingen met  kansloze voorzitters-zoontjes die meedoen aan wedstrijden.

Oh ja, en Jantje van Gijssel…. die foto’s van de turn-uitvoeringen in de Kunstmin zal ik ook wel nooit ontvangen,

  Jacques Mul 2006

Ook dit verhaal berust helaas weer voor 99 % op de waardheid.

KLIK OP DEZE TEKST ALS U NOG EEN VERHAALTJE WILT LEZEN

Scrol omlaag voor strange and beautiful things