Grootspraak 49 CC

Het was 1965 tijdens mijn publiciteitsjaren, zou Urbanus zeggen, dat ik sleutelde aan mijn bromfietsje. Het was een NSU Quickly 1957 49cc
nsu-1959-quickly

Het brommertje reed na wat sleutelwerk weer helemaal 
probleemloos.
De techniek was heerlijk eenvoudig als er eens
aan gesleuteld moest worden.
Maar ik had een veel te grote mond
op die leeftijd.
Had wel wat sleutelervaring opgedaan, geleerd van mijn vader.
Hij was een goede leermeester want mijn vader wist er alles van.
Op een gegeven moment reed ik op een NSU die ik voor 25 gulden op de kop had getikt.
Hij deed het in eerste instantie helemaal niet, maar na de uitlaat ontkoolt te hebben en de ontsteking gerepareerd te hebben liep het brommertje weer als nieuw.
Om de een of andere reden liep dat blokkie behoorlijk hard zonder dat er aan was geknoeid. Hij reed minstens 10 Km/uur harder dan de meeste anderen van het zelfde type en bouwjaar.
Een
schoolkameraad reed een keer toevallig naast mij en vroeg hoe het kon dat de mijne zo hard liep, terwijl hij precies dezelfde bromfiets had en mij bij lange na niet bij kon houden!
Een kwestie van opvoeren
verzon ik ter plekke om stoer en handig over te komen.
Dat bleek dus later helemaal niet zo handig van mij.
Het was grootspraak, want ik had niets meer gedaan dan wat onderhoud.
E
en poosje later stond hij met zijn bromfiets voor ons huis en vroeg die van hem ook harder te laten rijden. Hij wilde er anders best voor betalen, want hij had geld genoeg zei hij.
Ik wilde best wat verdienen want ik zelf had niet veel.
Ik had hem beter kunnen afwimpelen en zeggen hoe het zat of anders dat ik geen tijd had of zo, maar door mijn grote mond en geldgebrek moest ik nu ineens bewijzen dat ik het kon. Helaas was dat motorblok van hem al veel te versleten en was er geen eer meer aan te behalen. Op dat moment had ik nog terug gekund met deze boodschap, maar ik liet het blok uit elkaar liggen en liep er dagelijks langs zonder er wat aan te doen.
Eigenlijk hoopte ik dat mijn vader zou helpen, maar die was meestal aan het werk en had dus weinig tijd en zeker als het voor iemand was die hij niet kende had hij daar geen zin in. 

Als ik mijn klasgenoot  tegenkwam vroeg hij hoe ver het ermee stond. Dan antwoordde ik “ ja ik ben er nog mee bezig. Het gaat bij deze wat lastiger dan normaal, maar het komt goed hoor”. Weer fout dus!

Na een maand kwam hij eens kijken, maar nu was zijn vader er ook  bij.
Ze zagen dat
de motor nog totaal uit elkaar lag.
Wanneer kan ik gaan rijden?, vroeg hij schamper.
Zijn vader zei, “als ie ooit nog gaat rijden tenminste…”.
Volgende week is ie klaar!
Zei ik dapper.
Het machientje was na mijn operatie nog een stuk langzamer gaan rijden kwam ik achter nadat deze weer in elkaar was gezet.
Dus wat nu?
Ik had eigenlijk wel een idee, maar dat stond mij niet erg aan……..
Moest een keuze maken….

Toen hij een week later de bromfiets kwam ophalen en een testrit had gemaakt, betaalde hij mij direct en was zeer tevreden.
Hij zei .. ” Nou, w
at bijverdienen is nooit weg hé? Als ik nog mensen tegenkom die ook hun brommer opgevoerd willen hebben, stuur ik ze bij je langs. Je bent best een handige gozer!”
Daar kon ik het voorlopig mee doen. Mijn eer was gered.

Terwijl hij weg reed riep hij, “Nog bedankt man, nu rijdt ik nog sneller dan jij!”
Terwijl hij wegreed dacht ik treurig “Nee man, net zo hard als op die van mij!
Handige gozer dat ik ben…….. (Lul)

   Jacques Mul 2007

Dit verhaal berust helaas op de waarheid…snik!

KLIK OP DEZE TEKST ALS U NOG EEN VERHAALTJE WILT LEZEN

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Scrol omlaag voor strange and beautiful things