Eerste Prijs

Het verhaal van de bijzondere prijsbeker
Vanaf mijn zesde jaar zat ik al op turnen terwijl mijn vriendjes allemaal op voetbal zaten.
Maar ik was nu eenmaal verzot op deze acrobatiek. Deed niets liever dan springen, duikelen en op mijn handen lopen.
Veertien jaar was ik toen ik mijn eerste turnwedstrijd won.
Vol trots ging ik naar huis met mijn wisselbeker met daarop de tekst dat ik de beste turner was van Gouda en de 1e prijs had gewonnen.
Mijn eigen naam stond er in gegraveerd. Helemaal te gek!
Deze beker moest je helaas wel drie keer achtereen winnen om permanent eigenaar van de beker te kunnen worden.

Die beker wilde ik maar wat graag houden en deed dus erg mijn best op de turnvereniging om de beste te blijven.
De beker werd keurig in de originele doos met beschermend papier bewaard totdat deze na drie keer winnen mijn eigendom zou kunnen worden.
Ik oefende het hele jaar door elke week heel erg hard en het er opvolgende jaar won ik hem weer. Nu nog maar één keer! Dan was ie van mij.
Dus daarna weer een jaar keihard getraind. Met als extra heel veel zwemmen voor de conditie.

Ondertussen gebeurde er in het derde trainingsjaar iets ergs met de wisselbeker.
Maar daar kwam ik helaas net te laat achter…. Het zit namelijk zo!
Ik had twee broers en een zus thuis en ben zelf de oudste van de kinderen.
Wat heeft dat er nou mee te maken zult u zeggen?
Wel… we hadden soms wel eens een beetje mot onder elkaar, zoals wel vaker voorkomt tussen broers en zussen.
Er werd weinig vergeten als iemand iets vernielde wat niet van haar of hem was.
Je kon er dan eigenlijk op rekenen dat ter iets werd terug gedaan met jouw spulletjes.
Je kon er helemaal verzekerd van zijn als iemand het echt te bond maakte en dat had ik blijkbaar gedaan.
Wat dat met de prijsbeker te maken had zal ik u vertellen.

Mijn oudste broer had een prachtige metalen hijskraanwagen gekregen voor zijn verjaardag. Je weet wel zo’n grote metalen hijskraan met echte kettingen en dat alles ook nog echt werkt. Veel techniek dus.
Omdat ik in die tijd (en nu nog wel eigenlijk)  heel graag wilde weten hoe alles werkt van binnen, heb ik geprobeerd door dingetjes te demonteren, achter de werking te komen van het mechaniek.
Ik durfde dat wel te doen omdat ik het meestal wel voor elkaar kreeg het weer werkend in elkaar te zetten.
Als zesjarige al sloopte ik zo mijn blikken autootjes met een theelepeltje en zette ze ook zo weer in elkaar.
Het was uiteraard helemaal niet mijn bedoeling dit stuk prachtige techniek stuk te maken.

Achter de werking ben ik helaas nooit gekomen.
Na het demonteren zag ik nog steeds niet hoe het ding nu precies werkte.
Teleurgesteld zette ik de kraanwagen weer in elkaar.
Maar toen deden bepaalde  dingen het ineens niet zo goed meer.
Nog heel lang zitten prutsen om alles toch weer goed werkend te krijgen, maar het wilde niet meer lukken.
Nog maar eens uit elkaar geschroefd, het werd er alleen niet beter op.
Het mechaniek werkte op een gegeven moment helemaal niet meer.
Het was mij ook een raadsel hoe het Überhaupt ooit had kunnen werken .
Uiteindelijk is het mij nog een gelukt het geheel er op afstand uit te laten zien zoals het er oorspronkelijk uitzag.
Daarna teruggezet op de oude plaats in de voorkamer bij de rest van zijn speeltuig en niets gezegd omdat ik dat niet durfde.

Mijn broer had na weken nog steeds niet gemerkt dat het apparaat niet meer deed wat hij eerst deed omdat hij er weinig mee speelde. Ik was het al bijna vergeten.
Totdat Oom Henk op visite kwam en deze hem vroeg de machine eens te demonstreren. Trots vertelde mijn broer hem wat er allemaal mee kon.
Ik sloop toen maar zachtjes de kamer uit.
Plotseling werd ik terug geroepen om er even bij te komen. Dus met een rood bezweet hoofd keek ik zo onschuldig mogelijk en vroeg wat er was.
Ik heb nooit begrepen waarom men direct aan mij dacht en mij beschuldigden van deze (mis)daad.

Ik moest daarna van mijn vader alles opbiechten.
Mijn woedende broer zou nog wel wraak nemen dacht ik, hoewel mijn vader hem waarschuwde dat vooral niet te doen, want hij zou zelf passende maatregelen nemen.
Even later zag ik mijn oom zachtjes met hem praten. Zelf was hij namelijk ook helemaal niet handig met techniek en vond het best wel sneu voor mij en mijn broer.
Daardoor kwam ik er vanaf met een taakstraf, drie weken de vaat wassen.

Toen kwam de dag van de wedstrijd en haalde ik de wisselbeker tevoorschijn.
Hij zat nog keurig in de doos met papier verpakt en ik leverde hem ook zo in voordat de wedstrijd begon.

Het turnen ging fantastisch en had zoals de jaren ervoor weer de meeste punten verdiend.
Kat int bakkie dacht ik.
Maar toen kwam de uitslag. Ik bleek tweede te zijn geworden!
Toen ik wilde weten hoe dat kon werd het mij uitgelegd als voordeelregel voor de knaap die eigenlijk tweede moest worden.
Ik begreep er nog steeds niets van. Hoe kan dat nou vroeg ik. Ik heb toch de meeste punten?
Ja, maar je rivaal heeft een wond aan zijn knie met grote pleister, dus eigenlijk een handicap en toch nog bijna evenveel punten als jij.
Hij heeft gewonnen dankzij deze speciale en eervolle prestatie.
En daarbij komt nog dat hij alle jaren tweede werd en is hem deze plaats nu extra gegund.
Dus ik zeg nog, heeft het soms te maken met dat hij de zoon van de voorzitter is? Want ik was hartstikke kwaad natuurlijk.
Maar achteraf denk ik dat omdat de vereniging met een laag budget te kampen had zij de beker in het spel wilden houden en zo geld uitsparen voor een nieuwe beker.
Maar bij nader inzien hadden ze de moeite kunnen besparen, want nu kwam de beker uit de doos. Je had de verbaasde gezichten moeten zien toen de beker uit de doos werd gehaald door de voorzitter. De beker werd voorzichtig uit het beschermende papier gerold en….
Het bleek dat de prijsbeker een beetje was… hoe zal ik het zeggen..veranderd?

Hij had plotseling in plaats van een mooie zilveren kelk met inscriptie, een leeg groenteblikje met roest er nog aan, waar doperwten in had gezeten volgens het etiket.
Nog knap gemaakt zag ik, alsof mijn broer hulp heeft gehad……Oom Henk?
Ze hadden er waarschijnlijk niet op gerekend dat de prijs naar een ander zou gaan.
Dus mij hadden ze er niet mee. Behalve dat ik goed voor joker stond bij de vereniging. Maar dat maakte mij intussen al niet meer uit.
De originele beker is nooit meer boven water gekomen en ik ben wat anders gaan doen dan turnen. Wel jammer achteraf, maar zo gaat dat.

Afijn, de turnvereniging is toch maar gaan sparen voor een nieuwe beker en zagen zij voortaan af van wisselbekers.
De club werd twee jaar later opgeheven. Ik weet wel waarom……

De groeten aan alle sportverenigingen,

Jacques Mul

KLIK OP DEZE TEKST ALS U NOG EEN VERHAALTJE WILT LEZEN