“HET VERKEERDE BEEN”

  Als u een saai boek wilt lezen bent u hier mooi aan het verkeerde adres!
Koop dan maar een telefoonboek, tuingids met zeldzame zaadjes, creatief met kurk of een belastinggids. Maar als u zich toch zit te vervelen ….

Hier mijn verhaal Het verkeerde been
beam-me-up   
“Beam me up, Scotty!” Zei ik toen ik weer eens lang in de file stond. Ik kon niet voor of achteruit! De motor even uitzetten gaat niet, want zodra je dat doet moet je net weer een stukje opschuiven. Om wakker te blijven luister ik vaak naar knetter harde muziek.
Soms ga ik van alles  overdenken, maar daarbij val ik dus in slaap.
Dat gebeurde weer eens toen de file weer eens muurvast stond, zodat de motor voorlopig uit kon.
Ik was die dag behoorlijk moe en omdat ik deze keer geen lees of luistermateriaal had meegenomen viel ik na wat gepeins in een diepe slaap.
In mijn droom die volgde daalde ik af naar een volkomen onzinnige belevenis. Ik droomde dat ik een teleportatie machine bouwde. Waarschijnlijk droomde ik dit omdat het de ultieme oplossing voor het fileprobleem is. Maar helaas ging het helemaal mis tijdens het teleporteren, want er kwamen steeds meer exemplaren van mijzelf en die waren niet zoals ik.
Toen schrok ik wakker omdat er een luid luid getoeter achter mij hoorbar was.
Alleen omdat ik drie meter moest opschuiven…. 

Later dacht ik dat het misschien  een voorspellende droom is geweest.
Had ik misschien een realistisch idee gekregen?
Uit nieuwsgierigheid ben ik toen begonnen het idee in praktijk te brengen.

Na al het benodigde materiaal besteld te hebben ging ik aan de slag.
Een jaar had ik nodig om de machine te bouwen. Het was een vrij groot apparaat geworden met een zend en een ontvangst afdeling.
Nadat ik verschillende proeven had uitgevoerd was de machine klaar.

Hij werkte tijdens de eerste testen prima. Een stuk kaas was mijn eerste slachtoffer welke tot een afstand van vijf meter geteleporteerd werd en bleek eigenlijk nog best te eten.
Vijf meter is helaas niet ver genoeg om enig nut te hebben. Na  weer veel gezwoeg en geëxperimenteer kwam ik toch wat verder. Ongeveer 12 meter.
In ieder geval ver genoeg om te bewijzen dat het mogelijk is om iets te teleporteren.
Doordat het echt bleek te werken werd ik best gespannen. Ik kon ‘s nachts n er niet van slapen.
Was ik  de eerste mens die het gelukt was teleportatie in de praktijk te brengen?
Nu moest ik publiekelijk aantonen dat teleportatie  geen sciencefiction meer was.
Als  uitvinder en bediener van de machine kon ik er zelf  niet in.
Ik moest iemand zien te vinden die het aandurfde in de machine te stappen.
U zult misschien denken “wat kan er nu mis gaan?” U moet weten dat er zeer grote risico’s aan teleportatie kunnen zitten.

Het is met name risicovol doordat de ruimte waar je in terecht komt, volkomen vrij moet zijn van atomen welke niet van jou zijn. Eigenlijk luchtledig, maar dat is helaas niet uitvoerbaar. Waarom? Je zou in de eerste plaats uit elkaar spatten wegens gebrek aan luchtdruk. Gaan we er van uit dat  het met zuivere lucht wel kan, dan zou je aan de overkant bijvoorbeeld een vuiltje in je oog kunnen hebben als dat in de ontvangstruimte zou zweven op dat moment. Dat is natuurlijk zo erg nog niet, maar je zou ook kunnen verschijnen met één oog in het midden van je hoofd en het andere oog boven je oor als je niet goed stil staat tijdens het verzenden. Je boventanden zouden plotseling je ondertanden kunnen worden. Een oorbel verschijnt in je oor, wat raar is, want je houdt helemaal niet van oorbellen, zeker niet van die plastic dingen….. Ook bestaat de kans dat je niet als jezelf aan de andere kant uit de machine stapt. Je eigen structuur wordt immers afgebroken om elders weer opgebouwd te worden? Ben jij het dan of is het een kopie van jou, en zit er dan wel een ziel in? En waar ben je zelf dan ineens gebleven? Geen flauw idee wat er tijdens een teleportatie gebeurt. Ga je via een andere dimensie voordat je aan de overkant bent?
Kijk, dat zijn natuurlijk wel vragen waar nog niemand het antwoord op weet.

Omdat ik toch vreselijk benieuwd was of het zou werken met levende wezens nam ik een kikker, maar die bleek niet stil te kunnen zitten. Dat ging dus mis. Kwam aan de overkant, zag er nog compleet uit, maar de kikker kwaakte niet meer, hij kwakte en dat hoort niet.
Daarom nam ik toch maar het risico het met een mens te proberen.

Uiteindelijk zijn er toch nog een flink aantal mensen, puur uit nieuwsgierigheid en sensatie, gekomen. En natuurlijk om te zien wie die gek was welke dacht dat het zou werken. Ze dachten vast dat het wel lachen zou worden met zo’n idioot.

Om de toeschouwers te overtuigen dat er geen bedrog in het spel was had ik de zender aan de rand van een brede sloot gezet en de ontvangstruimte aan de overkant van de sloot. Mijn vrouw werd na heel veel foute smoesjes overgehaald en uiteindelijk vrijwilligster. Ze ging eerst op proef er eens doorheen. Gelukkig kwaakte ze nog steeds toen ze er uit kwam.
Nou dat was gelukt. Toen ze er ogenschijnlijk normaal uitkwam durfden andere mensen ook de machine in te gaan. Gelukkig kenden die mensen mijn vrouw niet voordat ze er eerst een keer doorheen was geweest. De pers was ook uitgenodigd, dus het kwam ook nog in de krant.

In de krant stond het volgende:
Groot sucses met teleportatie-machine van Goudse uitvinder
Toen de vrouw hde teleporteermachine binnenging gebeurde er eerst een poosje helemaal niets. De uitvinder was  bang dat er een defect was opgetreden, maar toen klonk er plots een luid geknetter en verscheen zij aan de overkantin goede doen. Ze stapte meteen naar buiten.
Dit was de tweede grote stap na de stap op de maan voor de mensheid
Helaas werkt de machine maar in één richting en moest ze daarom een flink stuk omlopen om haar verhaal te kunnen doen. Wij konden toen gelijk even controleren of ze wel echt helemaal in orde was en geen kopie van zichzelf of een tweeling zus.
Zo op het oog was alles in orde. Het enige waar ze last van had was iets van duizeligheid, maar dat kon ook van de spanning komen.
Ze praatte een beetje wazig, maar dat weten wij aan de spanning. Het klonk een klein beetje alsof ze aan de wiet had gezeten. Ook had ze een opvallend vage grijns op haar gezicht. Normaal praten deed ze al vaker niet volgens de uitvinder, dat was dus wel normaal. Doorgaans op zaterdag (en soms met kerstmis), had ze ook wel zo’n vage grijns op haar gezicht volgens de uitvinder. Dus wat dat betreft gingen wij er maar vanuit dat alles in orde was.
U kunt zich allen inschrijven voor wie ook eens dit wil meemaken.
De prijs voor zo’n rit is wordt later deze week nog bekend gemaakt,

Charles de Bing, reporter van het plaatselijke dagblad in Gouda

Veel mensen wilden ondanks de hoge prijs graag het experiment ondergaan. Ze moesten nog wel wat geduld hebben. Eerst wilde ik namelijk nog het een en ander testen en regelen.
Onder andere een contract laten opstellen via een notaris, om door de gegadigden te laten tekenen. Dat was nodig om mijn risico’s af te dekken als er eventueel toch slachtoffers mochten vallen wanneer er iets door de machine mis zou gaan. Het moest helemaal op eigen risico gebeuren en men moest geheimhouding beloven op straffe van een zeer hoge geldboete of vijf keer opdrukken als men iets onthulde over de werking van de machine die zij tijdens de overtocht zouden waarnemen. Ik had namelijk nog geen octrooi aangevraagd op deze machine. Je kunt natuurlijk alles verwachten van een concept dat nooit eerder is getest dan die ene keer met mijn vrouw, de kikker en dat stukkie kaas! Ik had er daarom heel veel clausules ingezet, zoals de antizeurclausule tegen  achteraf gezeur en ook nog heel veel kleine letters die bijna onleesbaar waren zoals dat in elk goed contract hoort. Deze konden dan ook gevoeglijk worden overgeslagen tijdens het lezen omdat het toch onbegrijpelijke taal is die niemand wat zegt. Sommige mensen wilden het contract niet tekenen. Echt belachelijk vonden ze het contract. Tegen die mensen zei ik om te benadrukken dat ik geen enkel risico kon uitsluiten….

Een maand later was de dag was aangebroken dat de gegadigden konden komen.

Het contract werd argwanend bekeken, gezien de voorwaarden en de prijs welke genoemd werden.

Sommigen begonnen voordat ze wilden tekenen mij het hemd van het lijf te zeuren.
Ik alles uitleggen….want ze vonden het contract waanzinnig.
Maar ik orreerde terug; “En dan nog is wat! Wat zou er kunnen gebeuren als  onderdelen niet juist zijn teruggeplaatst na reconstructie van een lichaam?”
Hoezo? Oh, u wilt voorbeelden?

Nou, stel dat er iemand aan de overkant komt die van alles mankeert ja? Iemand zou de ontvanger uit kunnen komen met een oog in het achterhoofd, of een geslachtsdeel onder de kin, of een omgekeerde bips. Ja, wat dan? Of met een neus boven het achterwerk zodat het de hele dag naar poep ruikt….ja, hoe los ik dat dan weer op? Of er zit bij een mevrouw altijd al een grote wrat op haar rechter bil die nu plotseling links op haar kin zit. Ik zou dan hoge kosten moeten maken om deze wrat operatief terug op de bil te laten plaatsen. Wie gaat dat dan betalen? Ik niet! Het kan ook nog eens dat iemands gedrag totaal verandert, dat iemand uit de machine komt en als een idioot begint te schreeuwen alsof je hem of haar wat hebt aangedaan en/of opgelicht. Hoe leg ik dat dan weer uit? Of  iemand wil lachen en begint in plaats daarvan te huilen? Kan ook toch?

Wat nog meer? nou…ja,  andere omkeringen zijn ook nog mogelijk.
Bijvoorbeeld dat je eigenlijk niet meer weet wat de ander wil zeggen omdat deze alles omgekeerd of achterstevoren zegt. Dan wordt communiceren weer heel lastig ja? Wie betaalt dan de psychiater of een leraar Algemeen beschaafd Nederlands omgekeerde taal?
Wat ik ook kan bedenken is dat iemands benen worden omgekeerd, zodat men alleen nog achterwaarts kan lopen of nog erger dat het goede been naar voren wil en het verkeerde been naar achter. Dan kun je alleen nog rondjes lopen en kom je nergens!
Wat nog meer? Hoezo “wat nog meer!”  Bedenk zelf ook eens een probleem ja! Een dame in het gezelschap zei nog ” ik heb helemaal geen wrat op mijn bil “, maar die opmerking negeerde ik.
Ik zei als laatste, ” vandaar dit contract op eigen risico dus!”

Na ondertekening gingen de eerste mensen de machine in en allen kwamen er aan de andere kant uit zonder problemen. Behalve dan die duizeligheid en de al bekende zeer vreemde grijns op het gezicht mankeerden ze praktisch geen van allen iets.
De meesten waren zeer enthousiast en bejubelden deze ervaring. Ze riepen “GEWELDIG!
Maar helaas, sommige mensen die uit de machine kwamen waren ietwat afwijkend zo leek het mij. Ze keken bijvoorbeeld als een boer met kiespijn. Anderen waren overdreven vrolijk. Ja moesten zelfs wat schaterlachen.
Weer anderen waren verdrietig als ze tevoorschijn kwamen. Of dat nu kwam door het geld dat ze er voor hadden betaald of door het transport zelf, weet ik niet zeker.


Achteraf gezien ben ik  toch bang dat bij een paar mensen het gedrag een tikkeltje werd aangetast. Het meest opvallend was de boze meneer die op mij afkwam en brullend zijn geld terug eiste, onderwijl stuurloos zwaaiend met gebalde vuisten.
Het sloeg echt werkelijk nergens op! Gelukkig waren er een paar mensen die hem vasthielden, anders had ik wellicht enig letsel opgelopen. Ik bood hem mijn excuses aan en om beleefd te zijn zei ik dat hij nog een keer gratis mocht om het probleem weer terug te draaien. Ja , je kunt het toch proberen? Hij riep dat ik de pot op kon.
Daarom  probeerde ik hem alsnog te bewegen nog een keer de machine in te gaan maar hij liep ziedend weg!  “Ha, nou ja zeg! , Daar ga je meer van horen mannetje!!”

Toen zei ik tegen de omstanders, “Je moet er wel even rekening mee houden dat deze meneer alles omkeert”. Kijk eens, hoe blij en tevreden deze man nu eigenlijk is die daar zo boos wegloopt…… Wie volgt?”

teleportatiemachine

Wat er daarna met de machine is gebeurd?
Nou, er waren heel veel brieven en telefoontjes gekomen van mensen die de machine ook wilden bouwen en mij zelfs geld boden.  Helaas is het na dit experiment niet meer gelukt dingen of mensen te teleporteren. Waarom weet ik nog steeds niet. Zou het kunnen dat er een kwantumdeeltje per ongeluk zijn werk deed? In de machine terechtgekomen tijdens de eerste bouw? Dat er voor zorgde dat het ook echt werkte?
Ooit zal teleportatie de normaalste zaak van de wereld zijn. In China doen ze er al experimenten mee. Zie deze video: https://www.vpro.nl/programmas/the-mind-of-the-universe/kijk/afleveringen/2017/veroveraar.html
Uiteindelijk is het apparaat op de schroothoop beland, samen met mijn hoop om snel rijk te worden.

  Jacques Mul  schreef dit verhaal in 2005 en werd in 2020 aangepast.
Was het nu waar of niet dat ik deze machine echt kon laten werken?
Mocht ik ooit spoorloos verdwijnen, dan weet u het antwoord!
P.s. Er is op deze pagina een geheime ontwerptekening verstopt!

KLIK OP DEZE TEKST ALS U NOG EEN VERHAALTJE WILT LEZEN

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Scrol omlaag voor strange and beautiful things